بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

                    دعا کن بعد از دیدار تو باشد وقت پایانم

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

             ازم پرسيد منو بيشتر دوست داري يا زندگي تو؟

                خوب منم راستش رو گفتم، گفتم زندگيمو!

                     ازم نپرسيد چرا ؛ گريه كرد و رفت.

                            اما نمي دونست كه :

                            (( اون خودش زندگيمه! ))

باتو 

    به زندگی سلامی دوباره خواهم داد

                                                                               و

                                                                                     بی تو

                                                                                                   بر دستان مرگ بوسه خواهم زد

(( من راز سبز شدن را در باغ چشمان تو یافتم ))

                                 فریادی اسـت در سکوتم

                                                                         از دوست داشتن

                     جاده ای است در نگاهم

                                                                         از عشــق ورزی

                                افسوس که نه خواندی سکوتم را

                                            و نه دیدی نگاهم را 

                      مرا به تنهاییت ببر

                                                 به لحظه ی آشتی

                                                                                   آب و آتش

                        مرا به ژرفترین نقطه ی سکوت مهمان کن

+ ا نوشته شده در ساعت ۱۱:۱٧ ‎ق.ظ توسط : ساسان

خــوشــا آنکــــه بینــــد آن خانـــــه را                تــا نبینــد در زنـدگیش هیــچ ویــرانه را

کعبـــه  اوج  وصــــــال  دنیـــویـــست                بــار و بنــه و تــوشــه ی اخــرویســت

روند بســویــش از هــر سـوی جــهان               تـــا بگـــوینـــد بـــه او رازهــای نهـــان

یکـی دارد نیــاز ، هــر آنچـه دنیویست                آن یکــی گــویــد نیـــازم اخــرویســـت

یکـی گفت نخواهم مطاعی از بهر تنم                ایـــن امــانتیســـت از خــــاک وطنـــم

خویشان را به تو سپارم که خود بسی               مــا را نمــانــد بـی خواسـت تـو نفسی

مـــرا غمیســت در دل از بهـــر دیــون                کــــه نـــاگــه رود روح از تنـــم بـــرون

پــاک مـــردن از صفـــات کبــریاســـت                زمـــان رجعــت ز بهـــرم کیمیــاســــت

فـرصتـی ده کـه پـاک شوم از حسـاب                دو  روز  کـــافیســـت  ز بهــــر کتــــاب

بســی گـریسـت و نـالیــد در درگـهش                تــــا نبینـــد روزی  مــــرگ نــــاگــهش

دل  محکــــم  بکــــــرد  ز  رحــــمتش                رو بکـــرد ســوی خــوان و حشمتــش

همـی ســالهـا بـزیسـت با ایــن قـــرار                که دانـد مـوعـد رفتنش سـوی کردگـار

نــاگـه بیــامــد روزی مـــامـــور مـــرگ               خـراب شــد بـر سـرش همچــو تگــرگ

کـــه  آمـــاده  شـــو  از  بهـــر  سفـــر               بـس اســت آنچـه از عمـر دادی هـــدر

عمــر از بهــر عـالــم همچــو طلاســت               بــرای چـــون تــویـــی بــار بــلاســـت

بــراحتــی طــی میکنــی روز و شبــت               ابــای  نــداری  آنچـــه  آیـــد  بــر لبـت

غیبـــت  و  تهمـــت گـــویـــی در خفـــا               همــي دروغ  گـــویــی از بهـــر جفـــا

مــال انـــدوزی از ســــر حـــرص  و  آز                کـه اینهــا خـالیـت مـی کننـد از نیــاز؟

حــال کــه بینــی وقــت رجعــت اسـت               ایــن کــارنــامــه مــایــه رقــت اســت

بگفتــا مـرا عهــدیسـت بــا پـروردگــارم               کـــه از پــیش بـــدانـــم پــایـان کـــارم

پیمـان بستیـم فرصتــم بــاشــد دو روز                کـه در دل نـداشته باشـم رنـج و سوز

حـال مـرا بگـرفتـی در چنگـال خـویـش                تنـــم پــراکنـده گشـت همچـــو ریـش

نــدایــی بیـامـــد کــه ای بنــده ی مـــا               اینســـت  عــدالــت  خــاصــه ی  مـــا

همـه ی بنــدگـان در بـر مــا چـون یکـی              نظـــر  مـــا  نبـــاشـــد  بــه  آن  یکــی

گنــه کــاران و پــاکـان همــه بنــده انـد              همـه بـه لطـف و رحــم مـا پــاینـده انـد

نیـــک بنگـــر بـــه اطـــراف  خـــویــش               بـــه احـــوال مـــرگ فــامیـل و خویـش

از  عـــم  و  پـــدر  و  مـــادر  در گـــــذر               بــه همسـایـه و دوســت و آشنــا نگــر

نهیبـــی زدیـــم تــــا رســــد آن خبــــر               کـــــه  روزی  آیــــد  از  راه  آن   قــــدر

حســاب خــویــش صـاف کـــن بــه روز               کـــه عمــرت مـی گــــذرد روز بـــه روز

زین پس نخواهم کشید این همه ناز را             خواست من اینست که بگشایم بال پرواز را

همـی مویـه کنـان نـاله زدم بــر درش              کـه چنـد اســت قیمت پـارگــی ایــن بنــدرا

رهــایــم کــن و  بنــد بــر مــن بگشــا              بنـدگــی نتــوانــم دگــر و غــل و زنجیـــر را

بگفتـا عشـق بـازی نمودی و مستـی              ایـن منــم کــه میکشــم ایــن همــه نــاز را

گشـودی بـال پـرواز و بیـامـدی بهر ما               ورنـــه چگونــه آمــدی ایـــن همــــه راه را

بهــر خـود مویـه کــردی و صافــی دل              ایـن ماییــم که بگشودیم بهـر تـو ایـن در را

خود بستی بندی بر دلت در ایـن درگـه              مــا ندانیــم قیمـت بنـدگــی و ایــن بنـــد را

از ازل رهـایـت آفــریدیــم  و  ســروری             خـود بگـو وصـف این همـه آزادی و حـال را

وصف ما بنـده نوازی و حال تو بنـدگـی              جـز ایــن زیــرو زبــر کنــی همــه احوال را

بگفتم اختیـار از کـف بـدادم در ایـن ره              از مــن بگــذر و ایــن ســرکشـی و قــال را

                              ساسان! بـرون شـو از ایـن احـوال و کـم گـوی

                              که یزدان می پرستی و سر چشمه ی حال را

بـگذار در غـــم تنهـایی خود بارها بگریم           تــو دانـی مـن نـه آنــم کـه بــر سـرهـا بگریم

سالهاست که مهمان است بر سفره ام           چـه کنـم کـه در حسـرت ایــن سـالهـا بگریم

چشمانم خشک اسـت به این در عــزیز           همیــن بــه کــه پشــت ایــن در تنهـــا بگریم

همچـو شمـع آب میکنـم پیکــر خویــش           ایـن اشـک غـم اسـت کـه بـــر اشکهـا بگریم

تا بـــوده ام ای یار وفــادار تــو بــوده ام            وفــاداری چــه ســود کــه بــر وفـاهـا بگریم

شب اســت و بـی خوابـی بر چــهره ام            مـن که بیخـوابـم از یـاد تـو و در شبهـا بگریم

هـر کـس بــه ظـن خـود شــد یــار مــن            مـن کـه بـی یـار و تنهایم بـر این یارها بگریم

هــر دم میـزنند لاف تـو را همچــو نقــل             دانم چه دارند در دل منم که بـر لافها بگریم

نــداننــد کـه تـو هــر آنـی و هــر دمـی              مـن کـه دانـم چگـونه بـر آنـها و دمـها بگریم

عمـر به پـایـان اسـت و فرصتی نیسـت              تنهایی سزاوار من است و بر فرصتها بگریم

                                      دانـی بهـر چـه در عزلت است ساسان

                                      ایـن بخت من است که بـر عزلتها بگریم

 ای یار! از روی ناز تو بدورم چه کنـم         دربـدر تو به اینسـو و آنسـویم چه کنم  

 تو خـــود گفتی خوب زی و ثـنا گوی         من نتوانم خوب زیم و ثنا گویم چه کنم

 دل از دستم برون رفت در ایــن حال         من که بی دل و عـاشق تویم چه کنم

 شــب و روزم بــهر یـاری چــــون تو          شعر و  غزل و ربـاعی گویـم  چه کنم

 عشوه و غمزه ی  فریبای زیبارویان          بــند دلـم همچو تــار مـــویــم چه کنم

 دانـم ایـنان بی وفایند و وفادار تویی          گـر روزی  ننگری بــه ســویم چه کنم

 جوی اشک است مهمان گونه هایم          زنگار دل رادراین جوی بشویم چه کنم

 تنهایم و سیاهی شب  ، همنشینم          در ایــن تنهایی بیـاد تـو  مـویم چه کنم

 گـرچـه گنه کارم و عاصی ، مرا ببـر          کـه غبـار تنـهایی اسـت برویم چه کنم

                              کس نپرسید بهر چه زردی بروی داری ساسان        

                                   که سالهاسـت دربدر این کویم چه کنم

سکوتی دلتنگ و سیاهی شب

غمی تلخ در دل شکسته ام

تنها ، و تنهای تنها

نگاهی خیره به کنج اتاق تاریک

فکر ، خسته از هیاهوی روز

روزی شلوغ و سراسیمه

سرگشته درمیان آدمیان

تنها در میان هزاران آدم

آیا همه ی اینان هم تنهایند؟

نمیدانم ، شاید تنهایی به تو وفادارست

نفسی سنگین ، بازدمی با اکراه

خسته ام ، خسته ی خسته

سر بر بالین و ساعد بر پیشانی

استیلای سیاهی بر چشم

ذهن رها از محدودیتهای بشری

سفری به دوردستهای خیال

بی نیاز به وسایل پرواز

شاید در آنجا همدمی باشد

یا شنونده ای با تبسمی از سرمهر

با مهارتی والا بندی میبندم

از کنج ذهنم به آنسوی خیال

می خواهم به آنسو بروم....

وای! می طلبنم در آنسوی بند

گویی بزمی ست در آنسو

ومن؟

ومن بازمانده ی این بزمم

می روم با احتیاط و مشتاق

اشکی از سرشوق و قلبی بی تاب

آیا کسی در آنسو مرا بازخواهد شناخت؟

هیجانی ست وصف ناشدنی

هلهله ای ست پابرجا

منم و بندی و چوب دستی

فشاری سنگین بر پلکهایم

نه ، می خواهم ادامه دهم

می طلبنم در آنسو

امیدوار به رسیدن به پایان بند

صدای هلهله در اوج است

گامها یکی پس از دیگری

من نزدیکتر و نزدیکتر

هلهله دورتر و دورتر

و من در پایان بند

کجاست؟

آن صدا ها؟ هلهله ها ؟

ومن !!!

باز هم تنهای تنها